Vandaag bak ik appelcrisp. Ter gelegenheid van de verjaardag van mijn nichtje en die van mijn moeder. Ik zie ze allebei niet vandaag. Mijn moeder is er al zes jaar niet meer en mijn nichtje woont in Oeganda. Toch zijn ze beiden levendig aanwezig. Hier bij mij.
Elke tweede zondag van december worden er wereldwijd lichtjes aangestoken voor kinderen die we missen. Het maakt niet uit hoe lang je jouw kind al mist of hoe lang je jouw kind gekend hebt. Van mini in je buik tot al heel lang volwassen; er is plaats voor al het missen. Op Wereldlichtjesdag staan we... Lees verder →
Hoe gedenken we onze dierbaren die er niet meer zijn? Hoe neem je zinvol afscheid? En hoe vier je een afgelaste mijlpaal, zoals het eindexamen? Sommige grote momenten in het leven kan je uitstellen in de hoop op betere tijden, maar de meeste niet. Dat hoeft ook niet. In dit land staat een heel leger... Lees verder →
De kunst van het vieren 